1. Wat is varkensgriep?
Het nieuwe virus bevat delen van het bekende varkensgriepvirus. Het bevat ook delen van het vogelgriepvirus en het menselijk griepvirus. De
varkensgriepvariant (influenza type A) is niet van varkens afkomstig, maar verspreidt zich van mens op mens.

2. Wat zijn de symptomen van varkensgriep?
De 'gewone' griep bij mensen is een snel optredende ziekte van de
luchtwegen die veroorzaakt wordt door het influenzavirus. De ziekte kan van heel mild tot heel ernstig verlopen. De meest voorkomende symptomen van de griep zijn:

- hoesten
- geen eetlust
- spierpijn
- keelpijn
- misselijkheid
- diarree
- lusteloosheid
- verkoudheid
- loopneus

De symptomen van de varkensgriepvariant bij mensen lijken niet anders of ernstiger dan de 'gewone' griep. Al zijn de berichten over de huidige varkensgriepvariant in mensen niet eenduidig. Bij de patiënten in de Verenigde Staten en Canada lijkt deze griep niet anders of heviger dan gewone griep. In Mexico worden er ook een aantal gevallen van ernstig zieken en doden gemeld.

3. Hoe kan het virus worden overgedragen?
Nu het erop lijkt dat deze vorm van varkensgriep ook van mens op mens kan overgaan, kunnen hoesten en niezen de voornaamste verspreidingsoorzaken zijn.

De griep en verkoudheidsvirussen zitten in druppeltjes snot, slijm en
speeksel. Door praten, hoesten of niezen worden de virussen verspreid. Dit gebeurt vooral in ruimten waar mensen dicht bij elkaar zitten en waar slecht geventileerd wordt. Bijvoorbeeld in treinen, op scholen of
kinderdagverblijven. Ook worden virussen overgedragen via handen en voorwerpen. De zieken in Mexico hebben de ziekte zeer waarschijnlijk via mensen opgelopen en niet via varkens.

4. Hoe weet je of je gewoon griep hebt of dat je varkensgriep hebt?
Griep is een ontsteking van de luchtwegen, dat wil zeggen: keel, luchtpijp en/of longen. Griep wordt veroorzaakt door een besmetting met het influenzavirus type A of B.

De verschijnselen van de varkensgriep uit Mexico zijn dezelfde als van
normale seizoensgriep: koorts, snotteren, hoesten en eventueel
gewrichtspijn.

Bij kinderen vereisen de volgende symptomen urgente medische aandacht:

- Snelle ademhaling of moeite met adem
- Blauwachtige huidskleur
- Niet voldoende drinken
- Niet wakker worden of niet reageren
- Als het kind geen lichamelijke aanraking kan verdragen
- Griepsymptomen die verbeteren maar heftiger terugkomen met hoesten
- Koorts met uitslag

Bij volwassenen vereisen de volgende symptomen urgente medische aandacht:
- Snotte
- Moeite met ademhalen of ademtekort
- Pijn of druk op de borst of in de buik
- Plotselinge duizeligheid
- Verwarring
- Gewrichtspijn
- Ernstig of blijvend overgeven

5. Kun je besmet raken door het eten van varkensvlees?

Nee. Er zijn geen bewijzen dat varkensgriep doorgegeven kan worden door het eten van besmette dieren. Het is volkomen veilig varkensvlees te eten, echter moet het vlees wel goed bereid worden. Bij een temperatuur van 70 graden zou het virus moeten zijn gedood.

Tuberculose, afgekort TBC, is een besmettelijke infectieziekte die wordt veroorzaakt door de bacterie Mycobacterium tuberculosis. Deze bacterie verspreidt zich via druppeltjes, die in de lucht terechtkomen wanneer een patiënt hoest of niest. Tuberculose begint meestal in de longen, maar de infectie kan zich uitbreiden naar andere organen, bijvoorbeeld de nieren, of de wervelkolom. Het grootste risico op besmetting lopen gezinsleden, vrienden en collega's van een tuberculosepatiënt. Voor mensen met een verminderde afweer, bijvoorbeeld suikerpatiënten, aidspatiënten of mensen die chemotherapie ondergaan, is de ziekte extra gevaarlijk. De bacterie kan ook worden overgebracht via ongepasteuriseerde melkproducten en in dat geval een infectie van het maagdarmkanaal veroorzaken.

Verspreidingsgebied
Tuberculose heerst vooral in ontwikkelingslanden, waar de woonomstandigheden en algemene hygiëne veelal te wensen overlaten: het grootste deel van Oost Europa en de voormalige Sovjet Unie, Latijns Amerika, het Caraïbisch gebied, Afrika en Azië. Ook in industrielanden komt de ziekte tegenwoordig weer meer voor, met name onder mensen met een verzwakt afweersysteem.

Verschijnselen
In het begin verloopt de infectie doorgaans zonder symptomen. Na verloop van enkele weken tot maanden kunnen de klachten ontstaan. De ziekteverschijnselen zijn onder meer:
• aanhoudende hoest (langer dan drie weken)
• pijn op de borst
• bloed in het sputum (opgehoest slijm)
• slapte of vermoeidheid
• gewichtsverlies
• gebrek aan eetlust
• rillingen
• lichte koorts
• nachtelijk zweten

Na een eerste besmetting kunnen de bacteriën ook ongemerkt aanwezig blijven en jaren later opnieuw een infectie veroorzaken.

Diagnose
Bij een vermoeden op tuberculose wordt meestal in eerste instantie een Mantoux-test gedaan. Bij deze test wordt een kleine hoeveelheid tuberculine (dit is een steriele vloeistof die delen van de tuberculose bacterie bevat) in de huid gespoten. Bij iemand die recent of in het verleden besmet is met tuberculose, zal na 48 tot 72 uur een rode bult op de injectieplaats ontstaan. Een dergelijke "positieve uitslag" van de Mantoux-test wordt doorgaans beschouwd als bewijs van een bestaande of vroegere infectie. Bij een positieve Mantoux-test, of bij ernstige verdenking op tuberculose kan aanvullend onderzoek nodig zijn, zoals:
• röntgenfoto van de borstkas;
• op kweek zetten van het sputum (slijm);
• microscopisch onderzoek van het sputum.

Behandeling
Langdurige medicatie is nodig. Het is van essentieel belang voor de genezing dat de medicijnen nauwgezet worden ingenomen. Verder zijn rust, een gezonde omgeving (met schone,droge lucht), weinig stress en een evenwichtig dieet bevorderlijk voor genezing. Gedurende de besmettelijke periode, gewoonlijk tot twee vier weken na het begin van de behandeling, is het belangrijk om te voorkomen dat anderen in de omgeving van de patiënt worden besmet. Om verspreiding van de ziekte tegen te gaan, moet ieder contact met sputum worden vermeden. Eventuele huisgenoten zullen ook op TBC worden onderzocht.

Geneesmiddelen
De behandeling van tuberculose is langdurig en uitgebreid. De volgende middelen worden gewoonlijk voorgeschreven:
• isoniazide;
• rifampicine;
• pyrazinamide;
• ethambutol;
• streptomycine.

Vaccinatie
Er bestaat een vaccin tegen tuberculose, het zogenaamde BCG-vaccin, dat een kleine hoeveelheid tuberculosebacteriën bevat. In de meeste ontwikkelingslanden worden kinderen ingeënt met dit BCG-vaccin. Het is echter niet altijd even doeltreffend in het voorkomen van tuberculose bij volwassenen en wordt daarom ook niet standaard aanbevolen.

De schistosoma-parasiet ook wel bilharzia genoemd, is een wormziekte. De larven leven in water en kunnen de intacte huid doordringen. Mensen kunnen de infectie oplopen als ze in aanraking komen met water waarin larven van de schistosoma-parasiet leven. De infectie kan belangrijke organen als de darmen en blaas aantasten.
De schistosoma-parasiet komt alleen in zoet water voor.

Oorzaak
Schistosoma-parasieten zijn zuigwormen en hebben een ingewikkelde levenscyclus. Ze gebruiken bepaalde zoetwaterslakken als tussengastheer. Uit deze slakken komen grote aantallen minuscule larven vrij, die vervolgens in het water rondzwemmen en binnen een paar seconden de huid van een mens kunnen binnendringen. Een kortstondige aanraking met besmet water is dus al voldoende om de infectie op te lopen.
In de aderen ontwikkelen de larven zich binnen ongeveer vijf weken tot volwassen wormen. Al naar gelang de soort leggen de wijfjes gemiddeld vijf jaar lang tweehonderd tot tweeduizend eitjes per dag. Het zijn de eitjes - en niet de volwassen wormen - die de organen aantasten.

Verspreidingsgebied
- Afrika: in de landen ten zuiden van de Sahara,bijvoorbeeld aan het Meer van Malawi, in de Nijlvallei in Egypte en in Zuid-Afrika.
- Midden- en Zuid-Amerika: onder meer in Brazilië, Suriname, Venezuela en het Caribische gebied, te weten Antigua, de Dominicaanse Republiek, Guadeloupe, Martinique, Montserrat en Saint Lucia (weinig risico op besmetting).
- Midden-Oosten: Iran, Irak, Saoedi-Arabië, Syrië en Jemen.
- Zuidelijk China en Zuidoost-Azië: Filippijnen, Laos, Cambodja, de Mekong-delta, Japan en het centrale deel van Sulawesi in Indonesië

Soorten
Er zijn vier soorten schistosoma-parasieten die voor de mens van belang zijn: schistosoma hematobium, schistosoma mansoni, schistosoma Japonicum en schistosoma intercalatum. Elk van deze soorten heeft een eigen aangrijpingsgebied in het lichaam: de bloedvaten van de darm- en de blaaswand en die van het aanvoergebied. Afhankelijk van het aangrijpingsgebied doen zich verschillende verschijnselen voor bij mensen die chronisch besmet zijn. Bij reizigers zie je dergelijke chronische ziekten zelden, de acute ziekte daarentegen komt nog wel eens voor..
De vormen die door andere parasieten worden veroorzaakt grijpen vooral in de darmen aan.

Verspreiding
Gaat u naar een streek waar schistosomiasis heerst, dan bestaat de kans op infectie. Dit gebeurt bij huidcontact met water uit kanalen, rivieren, beken en meren.
Het meeste gevaar loopt u als u door zoet water waadt of zwemt waarin een slak voorkomt die als tussengastheer optreedt, in gebieden waar de riolering slecht is.
Als u tijdens een reis mogelijk met door schistosoma-parasieten besmet water in aanraking bent gekomen, moet u zich bij thuiskomst laten onderzoeken.

Verschijnselen
Hoewel de meest acute infecties zonder klachten verlopen, is het mogelijk dat jeuk ('zwemmersjeuk') of huiduitslag optreedt op de plek waar de larven het lichaam zijn binnengedrongen. De klachten kunnen ook uitblijven totdat de eitjes een paar weken later uitkomen.

En tot twee maanden na besmetting kunnen koorts, rillingen, hoest en spierpijn optreden. Tot de overige acute symptomen behoren:
• gebrek aan eetlust;
• gewichtsverlies;
• een gevoel van slapte;
• buik-, hoofd- en gewrichtspijn;
• diarree;
• misselijkheid.
Van de verschillende soorten schistosoma-parasieten veroorzaakt er één blaaswandaantasting, de overige soorten tasten de darm aan, Dit gaat vaak gepaard met bloedingen.

In een enkel geval wordt het centrale zenuwstelsel aangetast, waarbij zich toevallen voordoen of een bepaald deel van het ruggenmerg ontstoken raakt (myelitis transversa). Hierbij kunnen de benen verlamd raken.

Bij patiënten met chronische schistosomiasis kunnen long-, lever-, darm- en blaasaandoeningen voorkomen. Zij hadden meestal geen klachten in de acute fase van de infectie.

Er kunnen ook ernstige complicaties zijn met betrekking tot de lever en de milt. En een bepaalde vorm van blaaskanker komt voor in landen waar schistosomiasis van de urinewegen heerst

Diagnose
De diagnose kan vaak aan de hand van bloedonderzoek worden gesteld. Bij mensen die frequent besmet zijn met schistosomiasis, kan in sommige gevallen alleen aan de hand van een urinemonster kan worden vastgesteld of men schistosomiasis aan de urinewegen heeft. Bij darm-schistosomiasis kan de aanwezigheid van eitjes in de ontlasting worden aangetoond.

Voorkomen
Tegen schistosomiasis bestaat geen vaccin. U kunt wel zelf deze voorzorgsmaatregelen treffen:
• Aangezien het praktisch onmogelijk is besmet van onbesmet water te onderscheiden, kunt u in landen waar schistosomiasis heerst beter niet in zoet water zwemmen of erdoorheen waden.In dergelijke landen mag u zich alleen wassen met water uit de kraan of put, of oppervlakte water dat gedurende vijf minuten tot minstens 50 graden Celsius is verhit - Larven worden gedood door jodium of chloor. Daarom zijn zwembaden met voldoende chloor in het water altijd veilig, zelfs in landen waar de ziekte heerst.
• Als het voorgaande niet mogelijk is, kunt u water drie dagen laten staan voordat u zich ermee wast. Larven leven zelden langer dan 48 uur.
• Er wordt gezegd dat larven die bezig zijn de huid binnen te dringen, verwijderd kunnen worden door de huid stevig af te drogen met een handdoek. Maar deze methode werkt lang niet altijd. Een veel beter advies is om elk contact met besmet water te verwijden

Dengue (ook bekend als knokkelkoorts) is een virale infectieziekte die voornamelijk wordt overgebracht door beten van de muggensoort Aedes aegypti. Er zijn vier verschillende verwante virussen bekend (van de groep flavivirus) die een vergelijkbaar ziektebeeld kunnen geven; na het doormaken van een infectie met een van de vier is men voor die variant levenslang immuun. Er ontstaat echter geen kruisimmuniteit tegen de overige drie virussen. Er zijn integendeel zelfs aanwijzingen dat een infectie met een van de andere virussen dan juist ernstiger kan verlopen. Dit komt omdat het afweersysteem in eerste instantie de bestrijding activeert met de afweerstoffen die eerder zijn aangemaakt voor een andere variant. De mens is het voornaamste virusreservoir, en de kans op overdracht van het virus neemt toe als veel mensen dicht op elkaar wonen en muggen makkelijk toegang hebben.

Besmetting
De ziekte wordt overgedragen door Aedes aegypti (denguemug), zelden door Aedes albopictus, of nog twee andere soorten die het virus kunnen overbrengen op mensen. Deze mug, die behalve dengue ook nog andere ziekten kan overbrengen, is te herkennen aan zijn zwart-wit gestreepte pootjes (vandaar ook de benaming tijgermug).

Symptomen
Plotse koorts, met zware hoofdpijn, pijn in gewrichten en spieren, en soms een uitslag, die uit helderrode huidbloedingen bestaat en meestal op de onderbenen en de borst begint. Er kan ook een maagdarmontsteking ontstaan met misselijkheid, overgeven en/of diarree.
In sommige gevallen zijn de symptomen veel milder, en kan de ziekte, als er geen uitslag optreedt, worden miskend als griep of een andere virusinfectie. Op deze manier wordt de ziekte soms overgedragen door mensen die terugkeren uit tropische landen. Patiënten zijn alleen besmettelijk zolang ze nog koorts hebben.

De klassieke dengue duurt ongeveer 6-7 dagen, met een kleine koortspiek tegen het eind. De hoeveelheid bloedplaatjes blijft dalen tot de temperatuur weer normaal is, en tegen het einde van de koorts komen ook de huidafwijkingen opzetten.

In gevallen van hemorrhagische dengue (met bloedingen) treedt ook hoge koorts op, met bloedingsneiging door trombocytopenie en indikking van het bloed. Een klein percentage van deze gevallen raakt in shock; dit 'dengue shocksyndroom' heeft een hoge mortaliteit.

Diagnose
De gewone dengue wordt meestal klinisch gediagnosticeerd. Voor dengue die gepaard gaat met verhoogde neiging tot bloeding (hemorrhagische dengue) is er een WHO-definitie. Aan alle vier voorwaarden moet worden voldaan nl:

• koorts

• bloedingsneiging (stuwbandtest leidt tot petechiën, spontane blauwe plekken, bloedende slijmvliezen of tandvlees, injectieplaatsen, bloed in diarree of braaksel)

• trombocytopenie : toestand waarbij het aantal trombocyten of bloedplaatjes in het bloed verlaagd)

• tekenen van hyperpermeabiliteit van de vaatwand:

Er zijn aanwijzingen dat de hemorrhagische vorm dengue eerder optreedt door een tweede infectie bij iemand die eerder een dengue-aanval door een ander dengue-virus heeft doorgemaakt.

Behandeling
Alleen symptomatisch en ondersteunend. De patiënt moet voldoende drinken, en eventueel extra vocht krijgen via een infuus als dit niet lukt. Er bestaat geen vaccin en ook geen medicatie tegen dengue.

Preventie
Belangrijke voorzorgsmaatregelen zijn; inspuiten/insmeren met anti-muggenmiddel en het dragen van bedekkende kleding op plaatsen waar veel muggen zijn. Het nut van slapen onder een klamboe staat ter discussie, omdat de muggen overdag actief zijn.

Kant-en-klaarmaaltijden bevatten over het algemeen te weinig voedingsvezel en groente. Dit terwijl de verpakkingen vaak het tegenovergestelde suggereren. Dat betekent niet perse dat consumenten langer in de keuken moeten doorbrengen. Wel is er een aantal tips om de gezonde keuze te maken in het aanbod van snelle maaltijden.

Tips voor gezonde kant-klaar maaltijden

•Vul de maaltijd aan met voldoende groente. De meeste kant-en-klaarmaaltijden bevatten helaas te weinig groente. Een gezonde warme maaltijd zou ten minste 150 gram groente moeten bevatten. Het aanvullen kan heel simpel door er salade of rauwkost bij te serveren.
•Probeer te letten op het aandeel verzadigd vet. (hierbij moet je denken aan roomboter, kaas en melkproducten, vet van rundvlees, chocola, cacaoboter, palmolie en kokosvet).De hoeveelheid verzadigd vet in de maaltijden kan zeer sterk variëren. (verzadigd vet doeth et cholestorolgehalte in het bloed stijgen)
•Kijk of er voldoende vezels in zitten. Witte rijst, gewone pasta(spaghetti, macaronie en andere deegprodukten) en pizza bevatten minder vezels. Beter is het om een maaltijd met aardappelen te nemen.
•Vergis je niet in de grootte van de maaltijd. Een warme maaltijd zou 450-750 kilocalorieën (1 kilocalorie: 1000 gram) per persoon moeten bevatten. Toch eens trek in een kant-en-klaar maaltijd of fast-food? Eet de dag erna wat minder.